AngstCentrum

   

     

       Socrato

 
    Consultatie-, Advies- en Behandel-
    centrum voor angsten en fobieën.


 
   Coaching en Trainingscentrum voor
relationele en sociaal-
emotionele problemen.


Home    Wie zijn we?    Onze visie    Agenda    Nieuwsbrief    Contact

 


Sinds eind maart hebben wij een vernieuwde website. Neem rustig een kijkje en zie wat wij misschien voor jou kunnen betekenen!

 

Schrijf je hier gratis in voor onze nieuwsbrief!

*  Naam:
*  Uw emailadres:
*  Vanwege:

 

Herkent u de klachten van Veerle?

"Ik was 14 jaar toen ik voor het eerst merkte 'bang te zijn om over te geven'. Op school was er een korte griep epidemie. Tijdens de les moest iemand plots heel fel overgeven. Ik schrok er dermate van dat ik de hele dag letterlijk me angstig en ongemakkelijk voelde. Ik kreeg van die 'voorstellingen' dat ik ook plots in de klas, tijdens de les waar iedereen bij was, zou kunnen overgeven. Ik moet toegeven, ik was al een onzeker iemand, had weinig zelfvertrouwen en had geen goed zelfbeeld. Het zou dus uiterst gênant zijn om dan –waar iedereen bij was- te moeten overgeven. De angst om over te geven nam toe. Ik begon steeds meer op mijn eten te letten. Vooral vettige 'dingen' probeerde ik halsstarrig te vermijden. Na een tijdje at ik steeds minder, want 'teveel' eten zou het risico inhouden dat ik misselijk zou worden en dan braken. Ik vermagerde zienderogen. Ik bleef steeds meer uit school, was ziek, zwak op de been. Mijn ouders wisten er geen raad mee. Via het CLB kwam ik bij een psychiater terecht. Toen hij me zag, mijn verhaald hoorde over mijn eetgedrag, mijn zelfbeeld kreeg ik het etiket 'Anorexia'. Ik moest worden opgenomen op een jeugdpsychiatrische afdeling. Alles draaide rond mijn eetgedrag. Het eten ging na een tijdje iets beter. Ik mocht weer naar huis. De angst om over te geven was er nog steeds. Na enkele weken lette ik weer op het eten. Maar was wel slim genoeg om het te verbergen want ik wilde niet terug naar de kliniek. Op die manier kon ik me enkele jaren handhaven. Echter, de angst om over te geven bleef. En steeds meer begon ik situaties te vermijden. Geen café's meer, niet meer uitgaan, geen restaurants meer, niets dat ook maar de mogelijkheid of het risico inhield van: misselijk kunnen worden en dan moeten overgeven. Ik was inmiddels 22 jaar en studeerde kunstacademie. Ook daar was ik een einzelgänger! Geen vriendinnen, geen vriend. Stilletjes op de achtergrond.
Pas op mijn 29ste las ik op site over iets 'angst om over te geven'. Het woord emetofobie vernam ik voor het eerst. Enerzijds blij dat ik had dat een naam had, maar ook dat ik er iets aan kon doen. Ik begrijp vandaag nog steeds niet waarom men dit niet eerder had kunnen vaststellen. Er was dus helemaal geen sprake van anorexia. Het leek er wel wat op maar het verschil was: ik was BANG om over te geven, iemand met anorexia kennelijk niet. Dit hebben me ze me trouwens ook nooit gevraagd. Men ging er kennelijk vanuit dat ik 'in het geniep' zou overgeven, zoals dat bij anorexia wel vaker voorkomt. Nu vandaag gaat het goed met me. Ik ben weliswaar wachtende er op dat ik zou overgeven, maar ben d'r niet meer bang voor. De ANGST is er niet meer. En voor de behandeling heb ik zelfs niet 'moeten' overgeven, dus de confrontatie."

Locatie Lanaken


Neerharenweg 6
3620 Lanaken
België

Locatie Londerzeel


Maldersesteenweg 44
1840 Londerzeel
België

Locatie Cadier en Keer


Raadhuisplein 6
6267 CW Cadier en Keer
Nederland

 

Bastings Webdesign