AngstCentrum

   

     

       Socrato

 
    Consultatie-, Advies- en Behandel-
    centrum voor angsten en fobieën.


 
   Coaching en Trainingscentrum voor
relationele en sociaal-
emotionele problemen.


Home    Wie zijn we?    Onze visie    Agenda    Nieuwsbrief    Contact

 


Sinds eind maart hebben wij een vernieuwde website. Neem rustig een kijkje en zie wat wij misschien voor jou kunnen betekenen!

 

Schrijf je hier gratis in voor onze nieuwsbrief!

*  Naam:
*  Uw emailadres:
*  Vanwege:

 

Suzan en haar OCD

"Mijn leven was een en al angst. Mijn moeder vertelde dat ik als kind van vijf jaar al voortdurend vragen stelde, geruststelling eiste en als ik het niet meteen kreeg heel erg boos was. Voor mijn ouders was ik dus een 'moeilijk kind'. Mijn broer, twee jaar jonger, was rustig en meegaand. Mijn moeder zei dat ik soms kwam vertellen 'Mama, ik heb een duiveltje in mijn hoofd'.
Toen ik op de lagere school zat kreeg ik de stempel van: onrustig en traag kind. Alles moest ik controleren, niet één maal, maar verschillende malen. Bij het schrijven moest ik telkens alle woorden even controleren, dan doorstrepen, opnieuw schrijven...ik was dus altijd als laatste klaar. Rekenen lukte helemaal niet. Dat 'duiveltje' zat nog steeds in mijn hoofd. Ik moest telkens elk onpaar getal doorstrepen en opnieuw schrijven. Mijn boekentas was een ramp. Alles uithalen, controleren, terug inpakken, nogmaals controleren.
Thuis met aankleden: de kleuren moesten precies bij elkaar passen. Het duurde soms een uur voordat ik klaar was. Kwam dan ook vaak op school te laat. Kreeg dan straf.
Tijdens de middelbare school namen de rituelen toe. Alles moest gecontroleerd worden, alles moest perfect verlopen, alles moest met veel woorden worden uitgelegd.
Ik ben nu 35 en heb drie kinderen.
Na een TV programma over besmettelijke ziekten in de tropen kwam bij mij de angst op: stel ik wordt besmet! Van toen af is de ware ellende begonnen. Alle voorwerpen die maar enigszins besmet konden zijn: aanraking van anderen, door dieren en zelfs mijn eigen urine probeerde ik angstvallig te vermijden. Het huis werd minstens 3x per dag gepoetst. Klinken, kleding, schoenen, verpakkingen uit de winkel, ALLES dat mogelijk door anderen in aanraking kon zijn geweest, moest ik vermijden aan te raken of moest ik schoonmaken. Zelfs mijn kinderen verplichtte ik dat ze zich –na thuiskomen van de school- in de garage moesten uitkleden en schone kleding moesten aandoen voordat ze (via een deur van garage naar keuken) binnen mochten. Winter of zomer. Ze mochten enkel en alleen in een kamer op de bovenverdieping spelen. In de rest van huist mocht niemand komen, mijn man niet, de kinderen niet en zeker vreemden NOOIT. Mijn smetvrees ging zo ver dat er zelfs geen seksueel contact meer was met mijn man. Bang voor besmetting via zijn sperma. Bovendien werden de bedlakens elke dag verschoond, want zweet kon ook besmettelijk zijn.
De kasten zaten vol met zepen, schoonmaakdoekjes, ontsmettingsmiddelen, wattenstokjes. Wattenstokjes gebruikte bij het schoonmaken van plinten, deurspleten en alle plaatsen waar gaten of spleten waren. Want dat waren voor mij bronnen van bacteriën. Mensen mochten me niet aanraken en ik raakte ook niemand aan. Bovendien volgde ik TV programma's die thema's hadden over schoonmaken, hygiëne, besmettingsziekten of zocht op internet alles op over preventieve maatregelen, ontsmettingsmiddelen enz... .
Poetsen, TV en internet waren een volle dagtaak, tot drie uur in de nacht.
Mijn man kon de situatie niet meer en vroeg de scheiding. Bovendien wilde hij de kinderen meenemen omdat hij het niet meer verantwoord vond dat de kinderen deze lijdensweg en de vele beperkingen en beknottingen moesten ondergaan.
Bij onze oudste zoon zag ik dezelfde tekenen. Hij is dwangmatig bezig met zijn huiswerk en vraagt voortdurend geruststelling of hij het wel goed heeft gedaan.
Nadat mijn man met de drie kinderen vertrokken was en op een appartement woonde, voelde ik enerzijds een zekere opluchting, anderzijds woelden schuldgevoelens door me heen.
Het alleen zijn in huis was geen oplossing. Erger nog, door al het poetsen en alles met dwangrituelen te doen, raakte ik volledig uitgeput. Ik kon niet meer. Gevolg: ik raakte niets meer aan. Het huis veranderde in een ware vuilnisbelt. Vies, vuil, smerig en stinkend. Eén plek in de keuken: tafel en één stoel en een smalle gang van de hal naar de keuken
waren proper en kon ik proper houden.
Een bezoek door de sociale dienst (onverwachts) was en keerpunt. Ik liet me opnemen in een psychiatrische kliniek. Ben daar zeven maanden geweest. Mijn behandeling bestond uit: vijf medicijnen, kooktherapie, bezigheidstherapie, knutseltherapie, groepstherapie, een uurtje per week een praatje met de psychologe. En, als ik d'r geen zin had kon ik in bed blijven liggen. Is dat therapie?
Inmiddels had de familie het huis helemaal schoongemaakt.
Bij thuiskomst begon ik van vooraf aan met poetsen. Mijn probleem was dus niet opgelost, integendeel er was niet eens aandacht aan gegeven tijdens mijn 7 maanden verblijf in de kliniek. Het enige wat ik wist: ik heb een dwangprobleem, OCS genoemd."

Locatie Lanaken


Neerharenweg 6
3620 Lanaken
België

Locatie Londerzeel


Maldersesteenweg 44
1840 Londerzeel
België

Locatie Cadier en Keer


Raadhuisplein 6
6267 CW Cadier en Keer
Nederland

 

Bastings Webdesign