AngstCentrum

   

     

       Socrato

 
    Consultatie-, Advies- en Behandel-
    centrum voor angsten en fobieën.


 
   Coaching en Trainingscentrum voor
relationele en sociaal-
emotionele problemen.


Home    Wie zijn we?    Onze visie    Agenda    Nieuwsbrief    Contact

 


Sinds eind maart hebben wij een vernieuwde website. Neem rustig een kijkje en zie wat wij misschien voor jou kunnen betekenen!

 

Schrijf je hier gratis in voor onze nieuwsbrief!

*  Naam:
*  Uw emailadres:
*  Vanwege:

 

Herkent u de klachten van.........?

"Ik ben nu 45 jaar, werkloos en nog steeds single. Ondanks dat ik als 18 jarige, na de humaniora, rechten ben gaan studeren, zit ik nog steeds thuis. Na mijn studie kreeg ik een job als juridisch adviseur bij een verzekeringsmaatschappij. Na verschillende seksuele intimidaties door de directeur, heb ik na anderhalf jaar zelf ontslag genomen. Ik zou deze situatie mogelijk beter hebben kunnen aanpakken als ik niet met dat belast verleden zat.
Ik was zes jaar toen het allemaal begon. De broer van mijn moeder, mijn oom dus, woonde destijds bij ons thuis in. Hij was ouder dan moeder. Hij werkte als metselaar, was nog vrijgezel en had een jaar lang aan ons huis gewerkt. Als dank bood mijn moeder hem een kamer aan bij ons thuis omdat hij op dat moment zonder woning zat (wegens verkrotting en afbraak van zijn vorige woning). Hij was altijd aardig tegen me. Hij bracht me regelmatig naar bed, vertelde dan een verhaaltje waarbij hij dan met zijn mimiek heel grappig was. Hij vertelde dan verhaaltjes over kleine meisjes die 'grote meisjes' werden. Aanvankelijk leek alles heel onschuldig. Ik bedoel het betasten van mijn lichaam. Dit betasten werd steeds meer. Ik moest hem beloven niets tegen mama en papa te vertellen: geheimpjes. Dit duurde zo'n 2 tal jaar. Het bleef een 'geheimpje'. Hij verhuisde naar een eigen huis (dat hij tijdens het verblijf bij ons thuis had gebouwd), op het einde van de straat. Hij woonde dus zo'n 150 meter verder. Tot mijn 12 jaar bleef het rustig. Mijn Oom kwam weliswaar minstens drie maal bij ons thuis, eten of soms kaarten.
Mijn ouders werden door vrienden uitgenodigd voor een eet- en filmavondje en vroegen mijn Oom als oppas. Ik zat op mijn kamer met het maken van een collage van krantenknipsels, een opdracht voor de school. Het klopte, mijn Oom kwam binnen. Meteen kreeg ik een vreemd, koud en bedreigend gevoel. Ik schrok er van. Hij stond daar met een beker warme chocomel, reikte me die aan 'hier...drink, dat warmt op', die woorden zijn in mijn geheugen gebrand. Hij boog zich over me, belangstellend kijkend naar de collage waarmee ik bezig was. Dan legde hij zijn beide handen op mijn schouder, masseerde, wreef naar mijn hals. Een stikkende angst ging door me heen en ik durfde me niet te bewegen. Ik verlamde letterlijk. Dan greep hij me stevig vast en sleurde me als het ware uit de stoel, trok me naar mijn bed... en verkrachtte me. Een ijskoude verlamming maakte me volledig weerloos. Enkel de geur van zijn sigarettenadem was de enige getuigenis dat er iets gebeurde dat mijn intieme zijn verscheurde. Echter besefte ik het niet op dat moment. Nog twee jaar, tot mijn 14de bleef hij me intimideren en betasten. Ik kon me altijd verstoppen, allerlei ontwijkingen verzinnen...maar steeds die angst. Mijn ouders wisten niets! Integendeel, ze haalden hem binnen als of hij hun grote held was. Ook niet verwonderlijk: hij was grappig, speels, behulpzaam, vriendelijk en zelfs lief.
Ik begon me steeds meer af te zonderen. Ik was vies van mezelf.
Op school ging het steeds moeilijker. Onzeker, geen zelfvertrouwen en voortdurend een alertheid voor jongens en mannelijke leerkrachten. Mijn ouders hadden er voor gekozen dat ik de humaniora zou doen. Ze meenden dat ik slim genoeg was om ver te studeren. Ondanks mijn laag zelfbeeld heb ik gekozen voor rechten.
In mijn tweede jaar rechten begonnen de echte problemen. Nachtmerries, in paniek zwetend wakker worden. Mijn nachtmerries navertellen kon ik niet, maar ze waren ongetwijfeld vreselijk bedreigend. Ik voelde pijn. Pijn die ik niet aankon. Pijn die mijn denken volledig verlamde. Mijn studie werd een dwangmatig perfectionisme. Urenlang studeerde ik tot ik bijna woordelijk wetteksten uit mijn hoofd kende. Het was de enige manier om de pijn te verdringen. Ik had geen vriendinnen, kwam nergens en leefde als een eenzaat in mijn cocon. Enkel studeren. Mijn ouders waren enerzijds fier op mij dat ik zo'n goede studente was, anderzijds zag ik soms ook een zorg in hun ogen. Ze begrepen niet waarom ik me afzonderde en geen vriendinnen had, of vrienden!.
Mijn studie was een volledige uitputtingsslag. Toen ik 27 was, afgestudeerd, stage tijd afgesloten, kon ik eindelijk een punt zetten achter mijn uitputtingsslag. Rust! Maar de hel begon. Ik kreeg een fob als adviseur bij een verzekeringsmaatschappij en daar herbegon mijn nachtmerrie. Ik nam ontslag.
Steeds meer isoleerde ik me van de buitenwereld. Ik was nog steeds thuis bij mijn ouders. En het meest bizarre was: mijn Oom kwam nog steeds regelmatig bij ons thuis. Gezien mijn leeftijd deed hij 'gewoon', alsof er nooit iets gebeurt was.
Depressief gleed ik weg. Ik verwaarloosde mezelf. Eten, nee vreten, werd steeds zwaarder. Als een kluizenaar zat ik op mijn kamer, nog steeds dezelfde kamer als ik toen ik kind was. Hoe tegenstrijdig ook, het was mijn enige veilige plek in mijn leven. Ik was 36 toen mijn vader overleed. Mijn vader was een lieve man, zorgzaam maar erg naïef. Hij zag geen kwaad in anderen. Ik weet hij heeft zich altijd zorgen over mij gemaakt. Ik zag het in zijn blikken. Maar ik heb het nooit aan hem kunnen vertellen wat er was gebeurt. Misschien nu ook beter zo. Ik bleef dus achter in ons huis, ooit gebouwd door haar broer, mijn Oom. Moeder bleef lang in haar verdriet hangen. In die periode ging het iets beter met me. Ik moest voor moeder zorgen, haar bijstaan. Mijn Oom liet ik weten dat het beter was minder te komen.
Mijn dagdagelijks leven ging verder in eenzaamheid, angst en verdriet. Ik was niets. Vier jaar later stierf moeder. Ik bleef achter in 'ons' huis. Mijn gevangenis. Ik heb mijn oom voor het laatst gezien op de begrafenis van moeder. Daarna niet meer.
Na twee jaar leven in een eenzame hel zocht ik hulp. Waarom? Omdat ik het verleden achter me wilde laten.
Een eerste bezoek aan een psycholoog was een ontgoocheling. Ik moest mijn verleden, het gebeurde tot in detail vertellen. De eerste keer was dat opluchtend. Maar na zo'n tien sessie bleef maar steeds het 'vertellen' op de voorgrond. Ik wilde het achter me laten maar kreeg niet de mogelijkheid. Hij noemde het 'verwerken van het trauma'. Alle gevoelens die zich als het ware 'meester' van me maakten, bleven enkel 'uitspraken'. Voortdurend die vragen 'en...hoe voel je je hierbij?' ontmoedigden me. Ik wilde ermee leren omgaan. Ik wilde me niet voortdurend angstig, onzeker, minderwaardig en lelijk voelen. Zo sukkelde ik van de ene therapeut naar de ander, telkens met de hoop er eens eindelijk uit te raken... Echter, steeds weer een herhaling...en het vertellen van wat er gebeurt was. Kennelijk had men weinig aandacht voor mijn hulpvraag.
Bij het Angstcentrum heb ik enkel in een half uur mijn verhaal in het kort verteld. Ze hebben niet, zoals ik al zo vaak heb gehoor: 'wat kan ik voor u doen?'. Hun vraag was: 'waar zou JIJ iets aan willen doen, aan willen veranderen?'. Het eerste gesprek verliep heel ontspannen en duidelijk. Daarna kreeg ik al meteen een sessie van 4 uren. In deze sessie hoorde ik voor eerst wat precies de oorzaak is van al die gevoelens die me plaagden en hoe ik ze kon leren aanpakken. Na deze ontmoeting was er geen hoop, maar wel de 'overtuiging': ik kan MIJN leven weer zin geven!."

Locatie Lanaken


Neerharenweg 6
3620 Lanaken
België

Locatie Londerzeel


Maldersesteenweg 44
1840 Londerzeel
België

Locatie Cadier en Keer


Raadhuisplein 6
6267 CW Cadier en Keer
Nederland

Locatie Montfort (Coaching)


Zandstraat 33
6065 AD Montfort
Nederland

Bastings Webdesign